Als er miljardairs bestaan, hebben ze het geld gestolen. Een rechtvaardige markteconomie zou ze niet voortbrengen.

De aandelen van een oprichter zijn een claim op een rest nadat werknemers en toeleveranciers zijn betaald. Als het bedrijf meer waarde schept dan het kost, kan die rest enorm zijn omdat software en merken schalen. Het werk van Kaplan en Rauh over Amerikaans vermogen is de saaie versie: een groot deel van nieuw topvermogen zit in ondernemersaandelen, geen landgift uit de negentiende eeuw.

Consumentensurplus is meestal groter dan de stapel van de oprichter. Mensen gebruiken het product omdat het beter is dan het alternatief. Dat is een markttoets. Een rechtvaardig stelsel kan nog nalatenschappen belasten, een bodem financieren, en echte monopolies breken. Dat zijn reparaties die de markt in stand houden.

De slogan „miljardairs zouden niet moeten bestaan” is een claim over de vorm van de rest, niet over of een markteconomie een goed besturingssysteem is. Je kunt jachten verafschuwen en nog prijzen, vennootschappen en het recht een bedrijf te beginnen willen. Die verwarren is hoe je een productieministerie krijgt met een armere klerk.