Een planeconomie levert betere levensstandaarden dan een markteconomie.

West-Duitsland versus de DDR, Zuid-Korea versus het Noorden, Taiwan versus maoïstisch China, en China versus zichzelf voor en na 1978 komen zo dicht bij een gecontroleerde proef als de geschiedenis draait. In elk geval produceerde de marktkant — privé-eigendom, prijzen, handel — de rijkdom. De geplande kant produceerde tekorten, een geheime politie, en een bbp per persoon dat met een factor van velen achterbleef.

Het bbp per persoon van Zuid-Korea ligt in de orde van 20–50 keer dat van Noord-Korea, afhankelijk van de reconstructie. China’s door de Wereldbank gedocumenteerde armoededaal begint ernstig na Dengs hervormingen, niet tijdens de Grote Sprong. De Sovjet-Unie kon staal gieten en toch geen zeep in het schap krijgen, wat het rekenprobleem is dat Hayek beschreef: zonder prijzen weet niemand wat schaars is.

Markten falen op bekende manieren — externaliteiten, monopolies, publieke goederen. Dat is een argument voor gerichte overheid. Het is geen argument dat Gosplan een beter besturingssysteem is voor een markteconomie, omdat een markteconomie het stelsel is dat prijzen gebruikt.